Hani biz farklı olacaktık

29.10.2020

Geçen yıl yazmıştım bu yazıyı. Belki bir şeyler değişir umuduyla. Ama umudun değişime yetmediğini acı ile öğreniyor insan.

 

 

Günlerdir yazmak istiyorum

Ama bir türlü yazamıyorum

 

Aslında haykırmak istiyorum
 

Bağıra çağıra haykırmak istiyorum
 

Hayal kırıklığımı
 

Umutsuzluğumu
 

Nasıl bu hale geldiğimizi
 

Neden bunları yaşamak mecburiyetinde kaldığımızı
 

Hep yazmak
 

Hep yazmak
 

Hiç durmadan yazmak
 

Harflerle kavga  ederek
 

Kelimelere öfke duyarak
 

Cümleler hiç bitmesin diyerek
 

Daha daha çok kendimle hesaplaşarak
 

Yüreğimi döverek
 

Gözlerim görmesin diye
 

Yazdıklarımı kendimden de saklayarak
 

Yazmaya çalışıyorum


Nafile
 

Yaşıyorum
 

Yaşıyoruz
 

Harfler
 

Kelimeler
 

Cümleler benim beynimi parçalayarak dökülüyor
 

Tutamıyorum
 

Korku zincirleri koptu bir kere
 

Ne acı değil mi
 

Yazarken korkmak
 

Konuşurken korkmak
 

Hani biz korkuların olmadığı
 

Bir dünya vaad etmiştik
 

Hani sabah kapı çalınırken gelen sütçü olacaktı
 

Hani düşüncelerinden ötürü insanlar yargılanmayacaktı
 

Ya da en acısı da
 

Düşüncelerinden ötürü insanlar işini ve ekmeğini kaybetmeyecekti
 

Hani özgürce nefes alacaktık
 

Hani biz kardeştik
 

Hayır
 

Milyon kere hayır
 

Artık siz biz değilsiniz
 

Artık siz
 

Güç ve konforun sahibisiniz
 

Artık siz adil ve adaletli değilsiniz
 

Sadece ama sadece kendinize adilsiniz
 

Siz bu toprakların acısından da
 

Mutluluğundan da bihabersiniz
 

Sadece kendi kibir ve egonuz ile bize bakıyorsunuz
 

Onun için de
 

Bizi göremiyorsunuz
 

Ne yaşadığımız sizin için bir dert değil artık
 

Varsa yoksa
 

Güç ve bu gücün getirdiği ihtişam
 

Sizi siz olmaktan çıkaralı çok oldu
 

Bizimki bir umut kırıntısı işte
 

Belki fark edersiniz
 

Nerede hata yapıyoruz diye
 

Nerede yanlış yaptık diye
 

Ama bunu yapmayacağınızı
 

Öğrendik
 

Ne acı
 

Yine hata ve yanlışları bizde buluyorsunuz
 

Bu kadar mı kopar insan yasadığı yerden
 

Bu kadar mı tanımaz  kendisini baştacı eden toplumu
 

Cevabı olmayan sorular gibi
 

Aslında cevabını uzun zamandır almıştık
 

İnanmak istemiyorduk
 

Kendimizi sürekli kandırıyorduk
 

Ya da kendimize bile anlatmaya korkuyorduk
 

Biz bu değiliz demek
 

Çok acı veriyordu belki
 

Biz bunun için mücadele etmedik demek
 

Umudumuz ve hayalimiz bu muydu sorusu canımızı çok yakacaktı ondan
 

Hazırlıklı değildik kendi bedelimize
 

Hazırlıklı değildik
 

Bizim biz olmaktan çıktığımıza
 

Ve belki de
 

Korkuyorduk
 

Kendimizi yeniden keşfetmeye